2006/Jan/25

อยู่ดีๆ...

อากาศตอนนี้มันก็เย็นๆขึ้นมาซะอย่างงั้น..มันทำให้ผมรู้สึกถึงบรรยากาศที่ทำให้คนขี้เหงาอย่างผม... เหงา

ก็อากาศมันเหมือนหน้าหนาวนี่ครับ.. ฤดูที่ทำให้คนขี้เหงาเซ็งเป็นที่สุด ทำไมต้องสร้างให้กรูเหงาเป็นด้วยวะ???.. กลับเป็นคำถามที่ผมกำลังถามตัวเองในเวลานี้

แต่ก็ใครจะเป็นไงก็ช่างเหอะ..

อย่างน้อยผมก็คนนึงละ.. ที่เหงาๆอยู่ในเวลานี้

ยิ่งอากาศข้างนอกยิ่งเย็นขึ้นเท่าไหร่

ความอบอุ่นภายในร่างกาย

ก็ยิ่งห่างหายออกไปมากขึ้นเท่านั้น

ตอนนี้กรุณาอย่าเปิดเพลง"เหงา"ของ PEACE MAKER ให้ได้ยินเชียวนะ

มันเตลิดว้อย..แม่ม!!!!(อ๊ะ.. โทษทีหลุดหยาบ)

รู้มั้ยครับ.. คนเราน่ะ

เวลาที่ได้นั่งนิ่งๆอยู่คนเดียว.. อาการที่เรียกว่า "เหงา"

มันก็มาหาเราได้.. ถึงแม้ว่ามันเป็นความรู้สึกที่ใครๆก็เป็นกัน

แต่อย่าประมาททีเดียวนะครับ.. มันสามารถฆ่าเราได้ที่เดียวนะ

ถึงไม่ใช่ทางร่างกาย.. แต่เป็นทางจิตใจ

ทั้งๆที่ผมก็รู้นะเนี่ย..

แต่ทำไมผมก็ยังรู้สึกเหมือนเดิมอยู่วะ???

ชิท...

ทำยังไงดีฟระตู???

ใครที่มีคนแก้เหงากันอยู่แล้วก็ดูแลกันให้ดีๆนะครับ

อย่ามาเป็นคนเหงาๆ

เหมือนผมเลย

บางครั้งการที่เราทำอะไรผิด..

ขอโทษกันบ้าง.. ไม่เสียฟอร์มหรอกครับ

อย่าไว้ฟอร์มเลย.. ถ้าสุดท้ายแล้วมันไม่ทำให้อะไรดีขึ้น

แล้วจะมานั่งเสียใจทีหลังเปล่าๆ

เฮ้อ... วันนี้ก็คงแค่นี้ละนะ

บาย..

ปล.อยากออกไปถ่ายรูปง่ะ...

ปล2.เอ้อ.. งานเกษตรแฟร์ปีนี้ชมรม photo มีถ่ายภาพสตูฯนะครับ(บูธ 27 นะรู้สึก)...ใครสนใจก็เชิญได้(เก็บตังนะเอ้อ..)

2006/Jan/25

ค่ำคืน

ความมืด

ก่อเกิดจินตนาการ

...

หลับตาสิ

แล้วสูดอากาศยามค่ำคืน... คืนนี้

กางแขนออกให้สุด

แล้วจะรับรู้ถึงความบริสุทธิ์แห่งค่ำคืน

ความพร่างพรายแห่งแสงดาว

ชั้นเคยบอกเธอรึยังนะ??... ว่าชั้นอยากโอบกอดจันทร์

แล้วเต้นรำกับดวงดาว

ความอบอุ่นในความมืด

ลึกลับ.. ซับซ้อน

แต่รู้สึกได้

ความเงียบอันนั้น

คือเสน่ห์

อัน

โดดเดี่ยว

แห่งค่ำคืน

2005/Dec/05

ใครนะ???

วันที่เราไม่สบาย... คนๆนั้นเป็นต้องวุ่นวายทุกที

หรือตอนเวลาที่เราทำงานไม่ทัน... เป็นต้องเดือดร้อนแทนเรา(ทั้งๆที่เราไม่รู้สึกอะไรสักหน่อย...)

คอยเป็นห่วงเราตลอดเวลา... จนบางครั้งก็รู้สึกว่าปล่อยให้เราได้มีชีวิตของตัวเองบ้าง(ไม่ได้รึไง...?)

บางครั้งที่เราทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง... แต่มันก็จบได้ด้วยดี เพราะเค้าคนนั้นมักหาจุดที่

เรายอมรับกันได้ทั้งคู่ได้เสมอ...

ใครคนนั้นจะเป็นใครกันนะถ้าไม่ใช่... พ่อ

แววตาที่อบอุ่นเสมอ... เวลาที่เราไม่เหลือใคร

รอยยิ้มที่มีให้... ในเวลาที่เราต้องการมากที่สุด

ถึงแม้ว่าเราจะรักพ่อแค่ไหน... เรากลับไม่แสดงออก

คงเพราะว่าทิฐิของผู้ชายกระมัง...

จนกระทั่งวันหนึ่ง... พ่อจากเราไปตลอดกาล

ด้วยอาการเส้นเลือดในสมองแตก... เฉียบพลัน

ไม่มีการได้ตั้งตัว... ไม่แม้มีการเตรียมใจ

ชีวิตที่เราได้อยู่ด้วยกันนั้นช่างสั้นนัก... จากการจากกันเกือบ 12 ปี

ได้พบกันเพียงการเยี่ยมเยียน... เพราะว่าผมกับพ่ออยู่คนละบ้าน(ตอนเด็กๆพ่อไม่มีเวลาเลี้ยง..เลยฝากผมไว้กับยาย...)

แล้วพ่อก็จากเราไป...

หากได้ยินเรื่องนี้แล้ว... รู้สึกอะไรขึ้นมาบ้าง

ก็ทำอย่างที่รู้สึกนั่นแหละครับ... ไม่ต้องอายหรอก

อย่าให้ความรู้สึกเคยชิน...ทำลายความสัมพันธ์ของเรา

อย่าให้ทิฐิ... ทำลายความรู้สึกที่เราอยากให้เค้าได้รู้

ไม่เพียงแต่พ่อ... แต่เป็นทุกคนในครอบครัว

จริงๆแล้วความตายอยู่ใกล้เราเพียงลมหายใจ...

อย่า..."เดี๋ยว"

เพราะว่าคำนั้น... อาจจะยาวนานเกินไป

เกินลมหายใจของคนที่รอ... สิ่งนั้นจากคุณ